ตอนที่ 127 ลองเปิดใจรับเขา

ตอนที่ 127 ลองเปิดใจรับเขา

เปิดประตูเดินออกจากห้องพักผู้ป่วย ความโหยหา ความอยากรู้อยากเห็น ความผิดหวัง และความเคียดแค้นในอดีตล้วนถูกปล่อยวางลงทั้งหมด เสิ่นอีหนิงคิดเสียว่าตนเองเป็นเพียงเพื่อนธรรมดาคนหนึ่งที่มาเยี่ยมผู้ป่วย ทว่านิ้วมือที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ตกลับกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด

ลมหนาวพัดปะทะใบหน้า ความมืดมิดของราตรีโรยตัวหนาทึบ ใต้เสาไฟถนนสีสลัวของโรงพยาบาล จี้จงหลินยืนรออยู่ตรงนั้นอย่างเงียบสงบ

ระยะทางเพียงไม่กี่ก้าว เสิ่นอีหนิงเดินเข้าไปหา นิ้วมือคลายออกอย่างเงียบเชียบ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตากระจ่างใส “ฉันไม่เป็นไรค่ะ”