ตอนที่ 124 กาลครั้งหนึ่ง

ตอนที่ 124 กาลครั้งหนึ่ง

อารมณ์ของเสิ่นอีหนิงในวันนี้ราวกับโล้ชิงช้า เดี๋ยวขึ้นสูงเดี๋ยวลงต่ำ เธอเหลือบมองเขาแวบหนึ่งอย่างเนิบช้า พอเขาเอ่ยขึ้นมาเช่นนี้ เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง ประตูใหญ่ของสถาบันภาพยนตร์นครหลวงได้เปิดอ้าต้อนรับเธอแล้ว

เธอมีความมั่นใจว่าจะสอบผ่านสถาบันภาพยนตร์ได้

ไม่เคยมีช่วงเวลาใดเลยที่การเข้ามหาวิทยาลัยไม่ใช่ฝันอันไกลโพ้น ทว่ากลับอยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือ สัมผัสถึงได้เช่นนี้

“จงหลิน ถ้า เกิดฉันบอกว่าถ้า มหาวิทยาลัยที่เมืองหลวงรับฉัน ฉันควรไปไหมคะ” เธอจ้องมองเขาตาไม่กะพริบ ไม่ยอมปล่อยให้สีหน้าของเขาหลุดรอดไปแม้แต่น้อย