กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 122 คำรามแหบพร่า
หลายปีมานี้ ไม่เคยมีใครเรียกชื่อ “เหลียงผิง” อีกเลย
ชายที่ชื่อเหลียงผิง จากวัยสามสิบสู่สี่สิบกว่าปี ช่วงเวลายี่สิบปี ทำเพียงเรื่องเดียว คือตามหาคน
เขาตามหาจนทั่วประเทศจีน จากใต้จรดเหนือ จากตะวันออกจรดตะวันตก กระทั่งอาศัยเส้นสายในหน่วยทหารของฟางอวี้ซาน ใช้อำนาจส่วนตัวตามหาคน ตามหาผู้หญิงที่ชื่อจางเซี่ย
ผู้หญิงคนนี้คือภรรยาของเขาที่กำลังตั้งครรภ์ หลังจากจัดงานศพให้พ่อที่บ้านเกิดเสร็จ ระหว่างทางที่จะมาพบเขาที่เซี่ยงไฮ้ เธอก็หายสาบสูญไป
ประเทศจีนกว้างใหญ่เกินไป มีพื้นที่ 9,600,000 ตารางกิโลเมตร พื้นที่ส่วนใหญ่ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีที่ทำการไปรษณีย์ จดหมายส่งไปไม่ถึง บางหมู่บ้านกระทั่งไม่มีถนนตัดผ่าน
เขาหาภรรยาของตนไม่พบ ตลอดสิบกว่าปี ความผิดหวังนับครั้งไม่ถ้วนทำให้ประสาทพังทลาย ทั้งร่างราวกับถูกดึงเส้นเอ็นลมปราณออกไปจนหมดสิ้น ไม่อาจเดิน กินข้าว หรือพูดจา จนต้องไปรักษาตัวที่โรงพยาบาล