กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 55 แม้โศกเศร้าก็ยังเป็นรัก
เดินจากเรือนรับรองไปโรงอาหารของหน่วยทหาร แล้วเดินจากโรงอาหารกลับมายังเรือนรับรอง ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
ตรงหน้าประตูเรือนรับรอง จี้จงหลินเหยียบเท้าข้างหนึ่งไว้บนขั้นบันไดด้านหลังเสิ่นอีหนิงพลางพูดว่า “กลับเข้าไปเถอะ ผมไม่เข้าไปแล้ว”
เสิ่นอีหนิงหันกลับไปมองเรือนรับรอง แสงสีเหลืองสลัว ทางเดินยาวที่ว่างเปล่า ทำให้รู้สึกเคว้งคว้างและเหงาหงอยอย่างบอกไม่ถูก ในเมืองที่ไม่คุ้นเคยแห่งนี้ รอบตัวล้วนเป็นคนแปลกหน้า นอกจากจี้จงหลินแล้ว เธอก็ไม่มีใครให้พึ่งพาอีก