ตอนที่ 41 พักโรงแรม

ตอนที่ 41 พักโรงแรม

จากตำบลใหญ่ไปถึงสถานีรถไฟในตัวเมือง รถโดยสารทางไกลต้องแล่นถึงสี่ห้าชั่วโมงจึงจะไปถึง สภาพผิวถนนย่ำแย่ สูงต่ำลาดชัน เป็นหลุมเป็นบ่อ มักจะเลี้ยวโค้งหักศอกครั้งแล้วครั้งเล่า ตัวรถโยกคลอนสั่นสะเทือนขึ้นลง

ในรถมีคนนั่งจนเต็ม ตรงทางเดินในรถมีไก่เต็มตะกร้า แถวหลังสุดมีผู้ชายสองสามคนคุยโม้โอ้อวดไม่หยุดหย่อน ทั้งยังมีเด็กอีกสองสามคนที่เว้นช่วงไปพักหนึ่งก็ร้องไห้ออกมาครั้งหนึ่ง ร้องทีละครึ่งชั่วโมง

กลิ่นสารพัดปะปนกัน ฉุนจมูกชวนคลื่นไส้

เสิ่นอีหนิงนั่งชิดหน้าต่าง จี้จงหลินนั่งด้านนอก ทั้งสองคนไม่ได้พูดจากันเป็นเวลานานมาก ไม่ใช่ไม่อยากพูด แต่เป็นเพราะเสิ่นอีหนิงเมารถอยู่บ้าง รู้สึกพะอืดพะอมตลอดเวลา เธอจึงเปิดหน้าต่าง สูดลมหายใจเอาอากาศบริสุทธิ์ด้านนอกเข้าไป

“กุ๊ก ๆ กะต๊าก” “กุ๊ก ๆ กะต๊าก”