กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 1 โยนความผิดกลับ
เสิ่นอีหนิงจับดินสอจรดเขียนลงบนกระดาษทีละขีดทีละเส้นว่า
พ่อ
ถ้าไม่มีพ่อที่บีบคั้นให้ฉันแต่งงานกับหลี่ต้าโหยว ไม่มีพ่อที่วันนั้นตีฉัน วันนี้ก็ตีฉันอีก ฉันคงไม่คิดสั้นถึงความตาย หลังจากฉันตายแล้ว ขอความกรุณาพ่อช่วยฝังฉันไว้ร่วมกับแม่ด้วยเถอะ
เช่นนั้นแล้ว ฉันจะไม่โกรธแค้นพ่อเลย
เมื่อเขียนพินัยกรรมเสร็จสิ้น เธอใช้แก้วน้ำเคลือบกดทับกระดาษแผ่นนั้นไว้ แล้วเปลี่ยนมาสวมชุดที่ดีที่สุดของตัวเอง เป็นชุดกระโปรงลายดอกไม้สีฟ้าบนพื้นสีขาว ผ้าที่นำมาตัดชุดกระโปรงตัวนี้คือสินสอดตอนที่พี่สาวลูกพี่ลูกน้องแต่งงาน
พี่สาวลูกพี่ลูกน้องไม่ต้องการ จึงยกให้เธอ วันที่สองหลังแต่งงานพี่สาวลูกพี่ลูกน้องกลับมาเยี่ยมบ้านเดิม อาศัยช่วงที่สามีไม่ทันระวัง กระโดดลงมาจากภูเขา ตอนพบศพ เลือดเนื้อเละเทะจนจำแทบไม่ได้
สามีวัยกว่า 50 ปีของเธอถ่มน้ำลายรดร่างศพหนึ่งคำ “นังตัวสกปรกโสมม เหม็นเน่าเหมือนตัวหนอนไม่มีผิด” แล้วก็ก่นด่าพึมพำเดินจากไป
เสิ่นอีหนิงเดินออกจากประตูบ้าน ผ่านต้นเอลม์ใหญ่ตรงหัวถนน ใต้ต้นไม้มีย่าและอาสะใภ้สองสามคนนั่งคุยสัพเพเหระกันเป็นประจำทุกปี เธอเอ่ยปากทักทายเรียงตัวตามมารยาท
อาสะใภ้หวังเอ่ยว่า “หนิงหนิง เธอจะไปไหนหรือ พ่อของเธอกับพวกเขากำลังจะกลับมากินข้าวแล้วนะ”