เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 71 กลับจากเผชิญเคราะห์ สำนักสั่นสะเทือน
เมื่อเย่เฉินลืมตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งที่แทรกเข้ามาในโพรงจมูกไม่ใช่กลิ่นฝุ่นผงผุพังของสุสานโบราณอีกต่อไป แต่เป็นกลิ่นหอมเข้มข้นของสมุนไพรที่ปนมากับกลิ่นอายแห้งสนิทของแสงแดดยามถูกนำไปตากลม
ใต้ร่างคือฟูกที่นอนนุ่มนิ่ม ไม่ใช่หินผาที่เย็นเยียบและแข็งกระด้างอีกแล้ว
เขาขยับนิ้วมือ โครงกระดูกทั่วร่างราวกับจะแตกสลาย กล้ามเนื้อทุกส่วนกำลังส่งเสียงประท้วงด้วยความปวดเมื่อย โดยเฉพาะหัวไหล่ซ้ายและกลางหลังที่ส่งความเจ็บปวดแปลบคมกล้าออกมาเป็นระลอก
“เจ้าฟื้นแล้วหรือ?”
สุรเสียงราบเรียบเย็นชาที่มีความอ่อนล้าเจืออยู่เล็กน้อยดังขึ้นข้างกาย
เย่เฉินหันศีรษะไปอย่างยากลำบาก เขาเห็นฟางชิงเสวี่ย ใบหน้าของนางยังคงซีดเผือด ริมฝีปากไร้สีเลือด ทว่านัยน์ตาคู่นั้นที่กระจ่างใสกะพริบมองเขาด้วยความห่วงใยในยามนี้ นางสวมใส่ชุดศิษย์ของสำนักที่สะอาดสะอ้าน เห็นได้ชัดว่าได้รับการดูแลมาแล้วเช่นกัน