0011

⬢⬢⬢

ตอนที่ 11 การอำลาและการเริ่มต้น

ยามค่ำคืนราวกับน้ำหมึก เข้มข้นจนไม่สามารถละลายออกไปได้ หมู่บ้านศิลาเขียวเงียบสงัดไร้สุ้มเสียง มีเพียงเสียงสุนัขเห่าดังมาเป็นครั้งคราว ก่อนจะถูกความมืดมิดกลืนกินไปอย่างรวดเร็ว

เย่เฉินยืนอยู่หน้ากระท่อมมุงจากอันเรียบง่ายของท่านอาหลี่ ร่างของเขาดูผ่ายผอมอ้างว้างภายใต้แสงดาวอันเลือนราง

เขาผลักประตูไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดออกอย่างแผ่วเบา เสียงเสียดสีของบานพับประตูฟังดูบาดหูท่ามกลางราตรีที่เงียบสงัด ทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวพลางขยับตัวด้วยความนุ่มนวลยิ่งขึ้น

ภายในบ้าน เสียงกรนหนักๆ ของท่านอาหลี่ดังออกมาอย่างสม่ำเสมอ

เย่เฉินอาศัยแสงรำไรที่ลอดผ่านช่องประตูมองเห็นท่านอาหลี่นอนขดตัวอยู่บนเตียงแผ่นไม้แข็ง บนร่างห่มด้วยผ้าห่มผืนบางที่ปะชุนรอยขาดไว้หลายแห่ง

บุรุษผู้เลี้ยงดูเขามานานกว่าสิบปีผู้นี้ ขมับทั้งสองข้างต่างเปรอะเปื้อนไปด้วยร่องรอยของกาลเวลาและมรสุมชีวิตเสียแล้ว

ขอบตาของเย่เฉินเริ่มร้อนผ่าว