เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังจากหลานเก๋อหายตกใจก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง ครั้งนี้ขุมอำนาจชั่วร้ายของเมืองบาดแผลน่าจะถูกยับยั้งได้อย่างมีประสิทธิภาพแล้ว
“ดี! ก็แค่สุราแรงอัคคีไม่ใช่หรือไง! ข้าเลี้ยงไม่อั้น! ขอเพียงพวกเจ้ากลับมาอย่างปลอดภัย ข้าจะทำให้พวกเจ้าไม่เมาไม่กลับอย่างแน่นอน!”
เหล่าเพ่าเอ๋อร์ก็ยินดีเป็นอย่างยิ่งเช่นกัน เอ่ยว่า “เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้! ไปกันเถอะ! พวกเราจะได้รีบเข้าเมือง! พยายามไปให้ถึงชายขอบเมืองชั้นในก่อนฟ้ามืด”
เหล่าเพ่าเอ๋อร์หันหน้าเดินมุ่งตรงไปยังเมืองบาดแผล
ประตูเมืองอันสูงตระหง่านแง้มอยู่ครึ่งหนึ่ง ด้านในมีเสียงร้องไห้คร่ำครวญราวภูตผีปีศาจดังออกมาเป็นระยะ บนบานประตูยังมีคราบสกปรกสีน้ำตาล ดูคล้ายรอยเลือดที่แห้งกรัง คนขวัญอ่อนหากพบเจอกับสภาพเช่นนี้เกรงว่าคงไร้แม้กระทั่งความกล้าที่จะก้าวเข้าไป