เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ถังโส่วเต้ายื่นหน้าเข้าไปดูใกล้ ๆ ก็จำได้ว่าคือเมิ่งไม่ผิดแน่ เมิ่งลืมตาขึ้น พอเห็นถังโส่วเต้าเข้ามาใกล้ขนาดนี้ พวงแก้มที่ดั่งหยกก็ปรากฏสีแดงระเรื่อขึ้นมาสายหนึ่ง
“โส่วเต้า นายขยับมาใกล้ฉันขนาดนี้ทำไม”
“เมิ่ง นายสวยขึ้นอีกแล้วนะ”
เมิ่งซัดหมัดเดียวออกไปอย่างแรง ถังโส่วเต้าที่ไม่ได้ระวังตัวจึงโดนเข้าหมัดหนึ่งอย่างจัง
“เฮ้ย นายต่อยฉันทำไมเนี่ย!” ถังโส่วเต้าใบหน้าเปี่ยมด้วยพลังโทสะ
“ไม่ใช่ว่ากำลังสู้อยู่หรอกเหรอ”
“พวกเราบอกว่าเสมอกันไปแล้วนี่นา”
“อ้อ ฉันลืมไปแล้ว”
“หยุดเลยนะ ให้ฉันต่อยคืนเดี๋ยวนี้!”
ถังโส่วเต้าคิดไม่ถึงว่าจะเสมอกับเมิ่งเสียได้ แม้เขาจะยังมีหมายเลขศูนย์ที่ยังไม่ได้ปล่อยออกมา แต่เขาก็รู้ว่าถึงปล่อยออกมาผลลัพธ์ก็คงไม่ต่างกัน พรสวรรค์ของเมิ่งนั้นไร้ยางอายและทรงพลังเกินไป