เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ชายชราเคราแดงเงยหน้าขึ้นมอง “ปะ...ประธาน?” “เขากำลังประชุมอยู่ในห้องประชุมไม่ใช่หรือ?” ชายชราเคราแดงคิดด้วยความตระหนก
เหอเหว่ยเทียนแสยะยิ้มพลางค่อย ๆ ก้าวเข้าไปหาชายชราเคราแดง กรงเล็บขวาตวัดควักออกไปอย่างดุดันฉับพลัน ความเร็วระดับที่ตาเปล่ายากจะจำแนก ชายชราเคราแดงยังไม่ทันรู้สึกถึงความเจ็บปวดด้วยซ้ำ หน้าอกก็เย็นวาบ และในทรวงอกก็ปรากฏโพรงโหว่ขนาดใหญ่ทะลุถึงหัวใจ
“เจ้า...เจ้า...” ชายชราเคราแดงค่อย ๆ ล้มลง
เสิ่นหงเฟยเคาะประตูห้องของถังเจี้ยนหาวสองสามที ก่อนจะเอ่ยอย่างหมดความอดทนว่า “เสร็จหรือยัง หัวหน้า”
“ใกล้แล้ว ข้ากำลังสวมเสื้อผ้าให้แม่มดน้อยอยู่”
ภายในห้อง เด็กหญิงตัวน้อยกำลังแอ่นอกเล็ก ๆ ทรวดทรงร่างน้อย ๆ ก็นับว่ามีส่วนเว้าส่วนโค้งให้เห็นแล้ว ถังเจี้ยนหาวที่เปลี่ยนเสื้อผ้าให้แม่มดน้อยจึงนับว่ามีลาภปากลาภตาไม่น้อย