เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
เสี่ยวจงเอียงคอเดินตามอยู่ด้านหลัง พลางลงกลอนประตูอพาร์ตเมนต์ให้เรียบร้อย “การได้สัมผัสอาหารเลิศรสบ่อย ๆ ก็ช่วยพัฒนาฝีมือทำอาหารของเสี่ยวจงได้นะ แบบนั้นเสี่ยวเฟยก็จะได้ยิ่งชอบเสี่ยวจงมากขึ้น”
“หึ ๆ เสี่ยวเฟยชอบเสี่ยวจงมาตลอดอยู่แล้ว”
……
หนึ่งผู้ใหญ่ หนึ่งเด็กตัวน้อย กับอีกหนึ่งหุ่นยนต์เดินทางมาถึงร้านอาหารแห่งหนึ่ง เสิ่นหงเฟยจองโต๊ะเอาไว้นานแล้ว กู่เสี่ยวเยวี่ยมาถึงค่อนข้างเช้า นางจึงเดินวนเวียนรออยู่หน้าประตูร้านตลอด พอเห็นเสิ่นหงเฟยเดินมาแต่ไกลก็รีบเดินเข้าไปหา “เพื่อนนักเรียนเสิ่น คุณมาสายไปหน่อยนะ ฉันรอตั้งนานแล้วเนี่ย”
เสิ่นหงเฟยหัวเราะฮ่า ๆ “ไม่สายหรอก เวลาพอดีเป๊ะเลย พวกเราเข้าไปกันเถอะ”
แม่มดน้อยนั่งอยู่บนไหล่ของเสิ่นหงเฟยแล้วตะโกนเสียงดัง “ฉันจะกินของอร่อย!”