เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
แม่มดน้อยลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบนมผงกระป๋องนั้นมา ใบหน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย พึมพำว่า “คนเขาก็อยากลองชิมนมผงที่เด็กมนุษย์อย่างพวกเจ้าดื่มกันนี่นา…”
เสี่ยวจงลูบต้นหญ้าบนศีรษะ พลางกล่าวว่า “สรุปคือท่านเป็นท่านป้าผู้ยิ่งใหญ่ ทำอะไรก็ถูกไปหมด”
“ไม่ใช่เสียหน่อย จูเลียตกินอนุภาควิญญาณต้นกำเนิดของพี่ชายเสี่ยวเฟยไปคำหนึ่ง ตอนนี้ยังย่อยไม่หมดเลย”
เสี่ยวจงถามด้วยความเป็นกังวลเล็กน้อยว่า “เช่นนั้นดวงจิตวิญญาณของเสี่ยวเฟยจะเป็นอะไรไหม”
“พี่ชายเสี่ยวจงโง่จริง ข้ากินแค่พลังดวงจิตของพี่ชายเสี่ยวเฟยต่างหาก ต้นกำเนิดแห่งวิญญาณนอกจากเจ้าตัวจะเผาผลาญได้แล้ว ก็ไม่มีใครแตะต้องได้ทั้งนั้น อีกอย่างพลังดวงจิตลดลงไปบ้าง กลับเป็นผลดีต่อการหลอมรวมอนุภาควิญญาณต้นกำเนิดของพี่ชายเสี่ยวเฟยเสียอีก”