กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
เสิ่นหงเฟยเพ่งมองอาจารย์คนสวยอย่างละเอียด ที่แท้ก็คือหั่วอู่ผู้อำนวยการภาคนี่เอง
เหล่านักศึกษาต่างพากันส่งเสียงโห่ร้องไม่ขาดสายตั้งแต่หั่วอู่เดินเข้ามา ทั้งปรบมือและส่งเสียงเฮฮากันไม่หยุด
สายตาของหั่วอู่กวาดมองเหล่านักศึกษาเบื้องล่างเวที พลอยเผยแววตาหยอกเย้าชวนขันออกมาเป็นระยะ ในสีหน้านั้นแฝงไว้ด้วยความบริสุทธิ์ไร้เดียงสาและความน่ารัก ทว่าก็ซ่อนความรู้สึกเสียดายไว้จาง ๆ ประหนึ่งศิลารอสามีริมแม่น้ำที่เฝ้ารอมานับหมื่นปี ทว่าชายใจคดก็ยังไม่หวนคืน นอกเหนือจากแววตาหยอกเย้าแล้วยังแฝงความแง่งอนและความขุ่นแค้นอยู่รำไร
แค้นที่เสาะหาทั่วระหว่างฟ้าดินกลับไม่พบบุรุษผู้รักมั่นอย่างแท้จริงแม้แต่คนเดียว มีแต่พวกวิญญูชนจอมปลอมที่ละโมบในความงาม