ตอนที่ 31 พรสวรรค์สูงยิ่ง

กระจกธรรมดาบานหนึ่งสะท้อนใบหน้าของเสิ่นหงเฟย เสิ่นหงเฟยบีบแก้มตัวเอง ทว่าเงาของเขาในกระจกกลับมิได้ทำตาม ซ้ำยังแค่นหัวเราะออกมาคำหนึ่ง แล้วก้าวเดินตรงมาหาเขาทีละก้าว เสิ่นหงเฟยตกใจจนหวีดร้องเสียงหลง

ผิวกระจกพลันแปรเปลี่ยนราวกับของเหลว ถูกเสิ่นหงเฟยในกระจกฉีกแยกออกเบา ๆ

“เสิ่นหงเฟย” เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเสิ่นหงเฟยที่กำลังสั่นสะท้าน กัดฟันเอ่ยว่า “ฉันต่างหากคือเสิ่นหงเฟย แกไม่ใช่!” กล่าวจบ ไม่รู้ว่าหยิบกระบี่หักเล่มหนึ่งมาจากที่ใดแทงทะลวงเข้าสู่หัวใจของเสิ่นหงเฟย เสิ่นหงเฟยมองดูโลหิตที่ไหลทะลักออกมา ร่างกายพลันเย็นเยียบ ศีรษะเอียงพับ แล้วหมดสติไป

เสิ่นหงเฟยนอนอยู่บนเตียง พลิกตัวไปมา ขมวดคิ้วแน่น จมดิ่งสู่ฝันร้ายมิอาจถอนตัว