เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
เสิ่นหงเฟยไม่เข้าใจว่าทำไมเครื่องดื่มแก้วเดียวถึงทำให้เหราจินจินมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้ เขายกแก้วขึ้นจิบไปหนึ่งคำ พอมันไหลผ่านปลายลิ้นก็หอมหวานชวนดื่ม ครั้นลงคอกลับมีรสเผ็ดร้อนแฝงอยู่สายหนึ่ง พอลิ้มรสอย่างละเอียด กลับมีกลิ่นคาวเลือดที่แม้จะเจือจางแต่ไม่อาจลบล้างพุ่งขึ้นจมูก ทำให้เขารู้สึกปลอดโปร่งสบายตัวไปทั้งร่าง
“ก็เป็นเครื่องดื่มที่ไม่เลวเลยนี่ ปฏิกิริยาของเธอทำไมถึงรุนแรงขนาดนี้?”
“มะ…ไม่เลวบ้านนายสิ!” ใบหน้าของเหราจินจินแดงก่ำราวกับผลผิงกั๋วสีแดง นางลุกพรวดขึ้นด้วยความโกรธ หยิบกระเป๋าใบเล็กข้างกายแล้วเดินจากไป
“อ้าว…” เสิ่นหงเฟยมีสีหน้างุนงง ไม่เข้าใจว่าตนทำอะไรลงไป อีกฝ่ายถึงได้มีปฏิกิริยาเช่นนี้ จึงคิดจะเอ่ยปากถามเสี่ยวจงตามสัญชาตญาณ ทว่ากลับพบว่าเสี่ยวจงไม่ได้ตามมาด้วย