กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ยังไม่ทันถึงห้องอาหาร เสิ่นหงเฟยก็ได้กลิ่นหอมเข้มข้น “นี่... นี่คือเนื้อในตำนานงั้นเหรอ?” ในใจเสิ่นหงเฟยไม่อยากเชื่อสายตา ทั้งยังปนเปไปด้วยความตื่นเต้น เขาผลักประตูห้องอาหารเข้าไป ข้างในมีเพียงล็อกนั่งอยู่คนเดียว
เสิ่นหงเฟยเข้าใจดีว่ามื้อนี้มีเพียงเขาที่กิน จึงไม่มีแขกมานั่งร่วมโต๊ะด้วย
ล็อกเอ่ยว่า “พวกเราพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อทำอาหารมื้อนี้แล้ว หวังว่าผู้บังคับการโหยวจะพอใจ”
เสิ่นหงเฟยเพียงได้กลิ่นเนื้อหอมกรุ่นก็พอใจยิ่งแล้ว จะไปจับผิดติเตียนอะไรได้อีก