ตอนที่ 9 ยืมแรงต้านแรง

“หึ่ง…” ในห้วงสมองของเสิ่นหงเฟยพลันดังหึ่งก้องขึ้นมาวูบหนึ่ง รู้สึกราวกับดวงจิตวิญญาณจะแยกออกจากร่าง

หลังฟ้าดินหมุนคว้าง เขาก็มาปรากฏตัว ณ ลานกว้างแห่งหนึ่ง

ลานกว้างมีขนาดไม่ใหญ่นัก ล้อมรอบด้วยม่านแสงทั้งสี่ทิศ เสิ่นหงเฟยมองดูร่างกายตนเองด้วยความประหลาดใจ นึกไม่ถึงว่าชั่วอึดใจก่อนยังอยู่ในสถานีฐาน ชั่วอึดใจถัดมากลับมาโผล่ที่ลานกว้างแห่งนี้ได้อย่างน่าอัศจรรย์

เสิ่นหงเฟยพยายามก้าวเดินดูไม่กี่ก้าว ทว่านึกไม่ถึงว่าเพิ่งย่างออกไปก้าวเดียวก็ล้มฟุบลงกับพื้น เขาที่มิได้ระวังตัวเมื่อยันกายลุกขึ้นมา ในมือก็ถือฟันหน้าสองซี่ที่เปรอะคราบฟองเลือดไว้ เห็นได้ชัดว่าล้มกระแทกเมื่อครู่