กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
“เพราะนายช่วยปัดเป่าความโดดเดี่ยวของฉันได้ ความโดดเดี่ยวคือสิ่งที่มีราคาแพงที่สุดในโลกใบนี้ ทั้งยังทำให้ผู้คนถอนตัวไม่ขึ้น แต่พอได้ลิ้มลองแล้วกลับอยากดิ้นรนสลัดมันทิ้งไปให้พ้น บอกหุ่นยนต์อย่างนายไปก็ไร้ประโยชน์ นายไม่เข้าใจหรอก”
“มนุษย์ แม้ฉันจะไม่รู้ว่าความโดดเดี่ยวคืออะไร แต่ฉันรู้ว่าตอนนี้คุณมีความสุขมาก งั้นฉันขอถามหน่อย ตอนนี้แขนขวาของฉันพังเสียหายแล้ว และที่นี่ก็ขาดสถานีซ่อมบำรุง ฉันอยากจะพักอยู่กับคุณสักสองสามวัน คุณจะตกลงไหม”
เสิ่นหงเฟยดีใจจนกระโดดตัวลอย เอ่ยปากว่า “ต้องการอยู่พอดี ย่อมตกลงอยู่แล้ว แต่นายไม่มีชื่อ จะเรียกนายว่าอะไรดีล่ะ”
“ชื่อหรือ” แสงแดงในดวงตาทั้งสองข้างของหุ่นยนต์กระพริบวูบวาบอย่างรวดเร็ว คล้ายกับตื่นเต้นยิ่งนัก