กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 155 เขาคือภูเขาสีเขียว ฉันคือท่าเรือ
ดวงตาสีเข้มของเย่จวินอี้ทอดมองแผ่นหลังที่ก้าวเดินไปเพียงลำพังท่ามกลางสายฝนโปรย
แฝงความอ้างว้างอยู่ราง ๆ เท้าซ้ายดูเหมือนจะแพลง ยามถูกพยุงด้วยส้นสูงทรงเพรียวจึงเดินอย่างเก้งก้างไม่เป็นธรรมชาติ
ทว่ากลับเปี่ยมด้วยความดื้อดึง
ความรั้นที่แผ่ออกมาทั่วร่างคือความดื้อรั้นประเภทที่พอตัดสินใจสิ่งใดแล้ว ใครก็ไม่อาจเกลี้ยกล่อมให้เปลี่ยนใจได้ ยอมแบกรับจนถึงที่สุด หรือที่เรียกกันติดปากว่าคนหัวแข็ง หรือลาหัวดื้อ
เย่จวินอี้ละสายตากลับมา เอ่ยคำอำลากับผู้บังคับบัญชาของมหาวิทยาลัยสั้น ๆ แล้วกางร่มเดินตรงไปยังทิศทางของรถยนต์
เขามีใจคิดจะไปกางร่มให้หลีม่านจริง ๆ แต่เหตุผลสั่งให้เขาทำเป็นมองไม่เห็นเธอ แล้วก้าวไปในทิศทางตรงกันข้าม