กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 125 ล้วนเป็นเพียงคนน่าสงสาร
เดือนกันยายน เป็นช่วงเปิดเทอมของเหล่ามหาวิทยาลัยใหญ่ทั้งหลาย
รถปอร์เช ปานาเมราสีม่วงกำลังแล่นไปบนถนนในวิทยาเขตอย่างช้า ๆ
ต้นไม้ใหญ่สองข้างทางสูงตระหง่าน บ่งบอกถึงรากฐานที่สั่งสมมาและเสน่ห์ที่ไม่มีใครเทียบได้ของมหาวิทยาลัยชั้นนำเก่าแก่นับร้อยปีแห่งนี้
เมื่อจอดรถเรียบร้อย หลีม่านก็ก้าวลงมาจากที่นั่งคนขับ
เธอตั้งใจสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวคู่กับกระโปรงสีดำ
ผมยาวสลวยถึงเอวถูกรวบไว้ด้วยปิ่นปักผมสีม่วงอ่อน ใบหน้าเรียวรูปไข่ขนาดเท่าฝ่ามือดูใสซื่อบริสุทธิ์ดุจหยก
หลีม่านเดินอยู่บนทางเดินในรั้วมหาวิทยาลัยด้วยความรู้สึกสะท้อนใจอย่างบอกไม่ถูก
เธอเพิ่งจะมาเรียนที่มหาวิทยาลัยจิงต้าได้เพียงปีเดียวเท่านั้น