เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 112 เขาขี้หึงอยู่เสมอ
คำพูดที่โพล่งออกมาอย่างกะทันหันของเหลียงเฮ่อหยวิน ทำให้หลีม่านรู้สึกมึนงงไปชั่วขณะ
ความประหลาดใจกำลังทดสอบขีดจำกัดอยู่ที่ขอบเหว
เด็กสาวกลืนความประหลาดใจนั้นลงท้องไปอย่างเงียบเชียบ
สีหน้าเรียบเฉย แม้แต่เส้นผมสักเส้นก็ไม่มีการเคลื่อนไหว
จะว่าไปแล้ว ความนิ่งสงบที่เหนือกว่าคนในวัยเดียวกันนี้ ได้มาจากการหลุดพ้นอย่างน่าหดหู่ยิ่งนัก
เพราะสวีจิ้นตงผู้เป็นพ่อที่ทำหน้าถมึงทึงราวกับยมทูตอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน อีกทั้งยังเอาแต่ด่าทอไม่หยุดปากนั้น หากไม่พอใจเพียงคำพูดเดียวก็ลงไม้ลงมือได้เสมอ
เสี่ยวหลีม่านไม่กล้าส่งเสียงหัวเราะดัง ๆ ชอบเก็บอารมณ์ความรู้สึกไว้ข้างใน และเมื่อถึงยามค่ำคืนที่เงียบสงัด เธอมักจะระบายความในใจกับตุ๊กตาหมีขนฟูที่อยู่เคียงข้างเธอมานานหลายปี