เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 107 ความไม่ทอดทิ้งของเขาล้ำค่ายิ่ง
ในค่ำคืนนั้น ลั่วจื่อเชียนที่อาศัยฤทธิ์แอลกอฮอล์ช่วยหนุน ในที่สุดก็ยอมเดินไปนั่งตรงนั้น
ถานมู่จือกำลังพูดคุยอยู่กับชิงอวี้และหลีม่าน
ไม่รู้ว่าถานมู่จือพูดอะไร ซ่งชิงอวี้ถึงได้ยิ้มอย่างสดใส ความเบิกบานเปล่งประกายเอ่อล้นอยู่ระหว่างหางตาและหัวคิ้ว
ทันใดนั้น บรรยากาศโดยรอบกลับเย็นยะเยือกขึ้นมาหลายส่วนอย่างไร้สาเหตุ
เสียง “แก๊ง” ดังขึ้น แก้วเหล้าก้านสูงใบหนึ่งถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะสี่เหลี่ยมตรงหน้าของทั้งสามคน น้ำเหล้าสีส้มอ่อนกระเซ็นออกมาเล็กน้อย
ด้านหลังแก้วเหล้า ชายหนุ่มรูปร่างผอมเพรียวแลดูสะอาดตานั่งลง บนใบหน้ายังคงแฝงไว้ด้วยความเคร่งขรึมจริงจังที่ไร้ที่ติตามแบบฉบับของเขา
ซ่งชิงอวี้มองใบหน้าที่เย็นชาและเคร่งขรึมนั้น พลางยกมุมปากขึ้น
“พี่ลั่ว เตรียมจะสอบปากคำนักโทษหรือไง ขอร้องล่ะ สีหน้าแบบที่ใช้ในศาลน่ะ อย่าเอามาใช้ในชีวิตจริงจะได้ไหม?”