กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 75 เรามีบ้านที่เมืองหลวงแล้ว
“จะเลี้ยงฉันไปทั้งชาติจริง ๆ หรือ” หลีม่านเอ่ยพลางปล่อยลมหายใจเป็นหมอกกลิ่นมะลิอ่อน ๆ ดวงตาหวานเย้ายวนดั่งเส้นไหม ใบหน้าเจ้าเสน่ห์ออดอ้อน
เธอเอนกายพิงซุ้มกุหลาบ ผมยาวสยายดั่งสาหร่ายทะเลยุ่งเหยิงเล็กน้อย แขนยกขึ้นปัดจัดอย่างเกียจคร้านครึ่ง ๆ
เขายื่นมือไปช่วยปัดปอยผมที่ขมับให้เธอ
หลีม่านมองนิ้วมือเรียวยาวคู่นั้นที่ใช้เขียนเอกสาร พลิกไหวอย่างคล่องแคล่ว
“คุณซ่งช่างชำนาญจริง ๆ” น้ำเสียงของเธอแฝงการหยอกล้อเบา ๆ
การหยอกล้อเช่นนั้นทำให้เขาพลันดุดันขึ้นมา
“ไอ้คนบ้า” หลีม่านถีบตอบอย่างแรง