กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 51 ยัยคนนี้เป็นของฉัน
เมืองหลวงในเดือนเมษายนเริ่มอบอุ่นขึ้นทีละน้อย
หลีม่านสวมชุดกระโปรงผ้าซาตินสีเขียวน้ำยาวกรอมเท้า สวมทับด้วยเสื้อไหมพรมตัวยาวบางเบา
ผมยาวตรงที่ยาวถึงเอวถูกปล่อยสยายไว้บนไหล่อย่างอิสระ บนติ่งหูขาวผ่องประดับเพียงต่างหูรูปดอกมะลิสีขาวนวล
ซ่งชิงอวี้มองดูโฉมงามแบบคลาสสิกผู้นั้นที่เดินออกมาจากหอพักด้วยท่วงท่าสง่างาม ทุกย่างก้าวบังเกิดปทุม
เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปหนึ่งแผ่นอย่างไม่ใส่ใจ แล้วส่งให้ชายหนุ่มที่บันทึกชื่อว่า “ท่านอ๋องซ่ง”: “สายตาคุณนี่สุดยอดไปเลย เธอสวยมาก”
“ท่านอ๋องซ่ง” ตอบกลับอิโมจิเย็นชามาในทันที
ซ่งชิงอวี้เห็นช่องแชทแสดงคำว่า “กำลังพิมพ์…” ค้างอยู่นาน อดไม่ได้ที่จะเบะปาก