กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 229 ข้าจะพานางกลับบ้าน
ปลายกระบี่ชี้ลงพื้น ลั่วฉือมองชางเฟิง พลางก้าวขึ้นบันไดอย่างช้าๆ ท่ามกลางวงล้อมอันแตกตื่นหวาดผวาของทุกคน รอยยิ้มที่เดิมทีไปไม่ถึงก้นบึ้งดวงตาพลันมลายหายไปสิ้น “ข้าบอกให้หลีกไป”
เหล่าสาวกที่ล้อมนางไว้ต่างถอยร่นด้วยความหวาดกลัว อาวุธในมือเงื้อเก้ๆ กังๆ ทว่ามิกล้าบุกเข้าไป
ชางเฟิงตกตะลึงกับกำลังภายในอันกล้าแกร่งยิ่งยวดนั้นจนไม่อาจดึงสติกลับมาได้เนิ่นนาน นางอายุเพียงเท่านี้ ไฉนจึงมีกำลังภายในหนาแน่นปานนี้ได้ หากผ่านวันเวลาไปย่อมเป็นตัวตนที่ทำให้ยุทธภพต้องขวัญผวายามเอ่ยถึงแน่นอน
ปลายเท้าสะกิดบันไดหยกขาวแผ่วเบา ร่างทะยานขึ้นดุจผีเสื้อร่ายรำ คมมีดในมือพุ่งตรงเข้ามาเบื้องหน้า