กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 218 ทอดทิ้งข้าเถิด
ทั่วทั้งร่างแผ่ซ่านด้วยความอ่อนแอเปราะบาง ในแววตามีรอยยิ้มแผ่วจาง นางเริ่มง่วงเหงาหาวนอนบ่อยขึ้นทุกที เกรงว่าคงไม่อาจอยู่เคียงข้างเขาได้อีกนานเท่าใดแล้ว
ตวนอ๋องฝืนทนมาสามปีเพื่อติดตามพี่สาวไป โหรวเจียไม่เลือกวิธีการเพื่อหลบหนีออกจากพระราชวังจนสิ้นใจ ณ ดินแดนที่พี่ชายตกหน้าผา
“เยี่ยนเวิน”
“อืม ข้าอยู่นี่แล้ว” เขากอดนางไว้ในอ้อมอก ก้มหน้าจุมพิตขมับของนาง พลางเอ่ยตอบ
นางยื่นมืออันเย็นเฉียบออกจากเสื้อคลุมกันหนาว กุมมือใหญ่ที่อบอุ่นซึ่งโอบล้อมกายตนไว้ “ข้าเคยบอกกับเจ้าแล้ว ความรักระหว่างเราสองไม่จำเป็นต้องใช้ความตายมาพิสูจน์”
“เจ้าจำได้หรือไม่”
เยี่ยนเวินไม่เอ่ยสิ่งใด เพียงแนบชิดข้างแก้มของนาง เวลานี้เขาไม่อยากพูดถึงเรื่องพวกนี้กับนาง