กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 216 ข้า... กลัวแล้วจริง ๆ
“เจ้ายังจำตอนที่เราพานพบกันที่สวนสาลี่ของท่านน้าได้หรือไม่” นัยน์ตาของลั่วฉือคลอเคลียด้วยหยาดน้ำตา
“จำได้” ทุกสิ่งที่เกี่ยวกับเจ้านั้น ข้าจำได้ทั้งหมด เยี่ยนเวินอุ้มนางเดินมุ่งหน้าไปยังหอเด็ดดารา ผู้คนทั้งหมดเบื้องหลังล้วนเดินตามพวกเขามาในระยะไม่ใกล้ไม่ไกล
ลั่วฉือไอออกมาเบา ๆ “ครานั้นข้าเคยถามเจ้าว่าชั่วชีวิตนี้มีผู้ใดที่มิอาจตัดใจปล่อยวางได้หรือไม่ เจ้าบอกว่าไม่มี”
“พวกเราก็นับว่าได้ทุ่มเทรักกันจนสุดกำลังแล้ว ข้าเพียงเคียดแค้นที่พานพบเจ้าผิดเวลา”
“ได้พบเจ้าในช่วงเวลาที่เรื่องครอบครัวและบ้านเมืองยากลำบากที่สุดเช่นนี้ ภาระบนบ่านั้นหนักหนาเหลือเกิน เวลาที่หลงเหลือไว้ให้เจ้ากับข้าช่างน้อยนิดยิ่งนัก”