กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 164 หลิวหานจือ
หลิวหานจือมองไปยังท่านป้าเมี่ยวซาน ท่าทีเสเพลไม่แยแสบนใบหน้ามลายหายไปสิ้นแล้ว เหลือเพียงความสุขุมลุ่มลึกที่ซ่อนอยู่ภายใน “ข้าเป็นน้าชายของนาง ย่อมสมควรเป็นหน้าที่ข้า”
ท่านป้าเมี่ยวซานส่ายหน้า น้ำเสียงลอยล่องไกล “จะมีเรื่องใดที่สมควรมากมายถึงเพียงนั้น มีเพียงความปรารถนาของตนเท่านั้นแหละ”
ดำเนินตามใจ ช่วยคนที่อยากช่วย ทำเรื่องที่อยากทำ ชั่วชีวิตหนึ่งสั้นนัก ได้พานพบผู้คนนับไม่ถ้วน ส่วนใหญ่ล้วนเป็นเพียงหมอกควันผ่านตา มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ถูกเก็บไว้ในใจ ล้ำค่ายิ่งนัก เพียงขอไม่ละอายต่อมโนธรรม ไม่หลงเหลือความเสียใจภายหลัง