ตอนที่ 138 รอข้ากลับมา

ตอนที่ 138 รอข้ากลับมา

คล้ายนึกอะไรขึ้นมาได้ ซางสือซวี่จึงเดินมาหน้าโต๊ะเขียนหนังสือ ค้อมกายลงเล็กน้อยแล้วเอ่ยถามอย่างจริงจัง “นางรู้หรือไม่ว่าเจ้าจะไปแล้ว”

พู่กันในมือเยี่ยนเวินชะงักไป น้ำหมึกเข้มข้นตรงปลายพู่กันซึมเปื้อนกระดาษเซวียนบนโต๊ะ เขามองดูกระดาษแผ่นที่เสียไปพลางนิ่งเงียบไม่เอ่ยวาจา

หัวข้อที่เขาพยายามหลีกเลี่ยงไม่พูดถึงที่สุดกลับถูกทุกคนเอ่ยขึ้นมาซ้ำ ๆ เมื่อไม่อาจหลบเลี่ยงจึงได้แต่ตอบกลับไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “นางรู้”

หากไม่รู้ เมื่อครู่จะจากไปได้อย่างไร ก็แค่เพราะไม่อยากฟังเท่านั้นเอง

ซางสือซวี่กอดอก ปลายพัดเคาะปลายคางของตนเองเบา ๆ เป็นจังหวะ “ท่าทีสงบนิ่งดุจลมเมฆเช่นนี้ของนาง ไม่น่าจะใช่กระมัง”

เยี่ยนเวินวางพู่กันในมือลง ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองสบตาซางสือซวี่ “ควรเป็นอย่างไรเล่า”

“เจ้าคิดว่านางเป็นผู้ใด”