กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 113 เหตุใดเจ้าเพิ่งมา!
อาภรณ์สีม่วงตัวยาว ชายเสื้อสะบัดพัดไหว กลิ่นอายความเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางปกคลุมทั่วร่างโดยไม่ปิดบังแม้แต่น้อย
คนหนึ่งนั่งอยู่ใต้ชายคา อีกคนยืนอยู่กลางลานบ้าน สี่ตาประสาน ลั่วฉือถึงกับมองเห็นตอหนวดใต้คางที่เขายังไม่ทันได้โกน
บนใบหน้ายังคงมีความเลื่อนลอยและตะลึงงันที่ยังมิอาจดึงสติกลับมา ดวงตารูปเมล็ดซิ่งเบิกกว้าง
ในดวงตาหงส์วาบผ่านความปวดใจ เยี่ยนเวินกวักมือเรียก ลั่วฉือ ที่ยังคงเหม่อลอยอีกครั้ง น้ำเสียงอันแฝงความอบอุ่นดังขึ้นอีกครา “ปันปัน มาหาข้าตรงนี้”
ประโยคนี้คล้ายกับเปิดต่อมน้ำตาของลั่วฉือ ความเข้มแข็งและความสงบนิ่งที่เสแสร้งแกล้งทำมาตลอดห้าวัน พลันพังทลายลงในชั่วขณะนี้