กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 95 มิตรภาพวิญญูชน
ซางสือซวี่รู้ดีว่าคำถามของตนล้ำเส้นไปแล้ว แม้จะรู้จักกันมาแต่เยาว์วัย ทว่าสุดท้ายฐานะสูงต่ำก็ต่างกัน เยี่ยนเวินคือราชัน คือผู้สูงศักดิ์ที่สุดแห่งต้าเยี่ยน บารมีไม่อาจล่วงเกินได้
แต่เขาก็ยังคงต้องถาม เขาเป็นห่วงว่าเยี่ยนเวินจะถูกความรักอันอ่อนไหวผูกมัด จนลืมภารกิจที่ตนแบกรับไว้บนบ่า
เขาเตรียมใจพร้อมรับโทสะของอีกฝ่ายไว้แล้ว ทว่าสิ่งที่เขาคาดไม่ถึงก็คือ เยี่ยนเวินกลับสบตาเขานิ่ง แววตาเปี่ยมด้วยความเปิดเผยจริงใจ “ย่อมต้องมีอยู่แล้ว”
เขาไม่คิดจะหลบเลี่ยงสิ่งที่คิดและรักเลยแม้แต่น้อย “ต้าเยี่ยนคือภารกิจที่ข้าไม่อาจหลีกหนี ส่วนลั่วฉือคือความเห็นแก่ตัวทั้งหมดของข้า”
“ในใจข้า นางถูกวางไว้ในที่ที่สำคัญยิ่งกว่าภารกิจเสียอีก”
“ดังนั้นสือซวี่ อย่าได้เสียมารยาทต่อนางแม้แต่เพียงนิด”
ประโยคสุดท้ายนี้คือการเตือนสติ และก็คือคำเตือนสำทับเช่นกัน