ตอนที่ 72 หากละซึ่งความรัก ย่อมไร้กังวลไร้หวาดกลัว

ตอนที่ 72 หากละซึ่งความรัก ย่อมไร้กังวลไร้หวาดกลัว

ลั่วฉือยกมือปิดปาก มองเยี่ยนเวินอย่างไม่อยากจะเชื่อ “เมื่อคืนนี้เจ้า……”

เดิมทีเมื่อเห็นนางลูบแผลที่ริมฝีปากอย่างระมัดระวัง เยี่ยนเวินยังรู้สึกผิดที่ไม่ควรทำให้นางเจ็บ

ทว่าเมื่อได้ยินคำพูดของนาง ดวงตาหงส์ก็ฉายแววหยอกเย้า ขยับเข้ามาใกล้อีกเล็กน้อย แสร้งทำท่าไม่เข้าใจ “ข้าเป็นอันใดหรือ”

ลั่วฉืออ้ำอึ้งอยู่ครึ่งค่อนวัน จนใบหูแดงก่ำไปหมด สุดท้ายทำได้เพียงแสร้งทำเป็นสงบนิ่งแล้วกล่าวว่า “ไม่มีอันใด”

บางเรื่องไม่อาจพูดออกมาตรง ๆ ได้

เยี่ยนเวินก็ไม่ได้บังคับให้นางพูด เพียงยืนอยู่หน้าตั่งนุ่มแล้วก้มลงมองนาง ยกมือขึ้นลูบศีรษะนางเบา ๆ “ตอนนั้นข้าโกรธมาก รีบเร่งเดินทางกลับเมืองถงอย่างไม่หยุดพัก แต่เจ้ากลับไปแล้ว”