กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 52 ข้าไม่ตามใจเจ้าหรอกนะ
พอเอ่ยถึงเรื่องนี้ หลิวหานจือก็ยิ่งโมโห “เจ้าว่าข้าก็อายุตั้งสามสิบกว่าปีแล้ว ท่ามกลางผู้คนมากมายเช่นนี้ ข้าไม่ต้องเอาหน้าเอาตาแล้วหรือไร”
ลั่วฉือไม่ได้แสดงความเห็นอกเห็นใจแม้แต่น้อย ทว่ากลับทำสีหน้าเหมือนเขาสมควรโดนแล้ว “มีบ้านไม่ยอมกลับ เอาแต่ก่อคลื่นลมอยู่ข้างนอก เป็นข้านะ ข้าตีเจ้าตายไปแล้ว”
หลิวหานจือมีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ “ข้าเป็นน้าชายของเจ้านะ!”
ลั่วฉือไม่หลงกลมุกนี้ “เมื่อก่อนเจ้าไม่ได้พูดเช่นนี้นี่”
ยามที่ลั่วฉือยังเยาว์วัย มักจะถูกหลิวหานจือพาออกไปก่อความวุ่นวายใส่ผู้อื่น หลิวหานจือไม่ยอมให้ลั่วฉือเรียกเขาว่าน้าชายต่อหน้าคนนอก โดยบอกว่าเรียกเช่นนี้ทำให้เขาดูแก่ เดี๋ยวพวกภรรยาข้างนอกเหล่านั้นจะไม่ชอบเขาเอา
อีกทั้งยังบอกว่า ก้าวพ้นประตูบานนี้ไปพวกเราก็คือสหายกัน