กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 47 ปันปัน... ยินดีช่วยข้ามพ้นทุกข์หรือไม่
เมื่อเห็นว่าเขารู้เรื่องแล้ว ลั่วฉือกลับไม่ตื่นตระหนกอีก นางเงยหน้าขึ้น ดวงหน้าซีดขาวเจือความน่ารักน่าเอ็นดู “บอกแล้วแท้ ๆ ว่าอย่าแตะ ตกใจแล้วรึ”
เมื่อเห็นท่าทางไม่แยแสของนาง เยี่ยนเวินก็มีโทสะขึ้นมาในที่สุด น้ำเสียงดุดันเกรี้ยวกราด “เจ้าอย่าหัวเราะ!”
ลั่วฉือชะงัก รอยยิ้มที่ฝืนปั้นแต่งบนใบหน้าค่อย ๆ จางหายไป นางมองดูเยี่ยนเวินผู้มีโทสะอย่างเงียบงัน ความรู้สึกเช่นนี้ช่างคุ้นเคยเหลือเกิน
เหมือนอย่างยิ่งยามวัยเยาว์ที่ตนสุขภาพไม่ดี แต่กลับตามน้าชายลงแม่น้ำไปจับปลา พอกลับถึงบ้าน ท่านพ่อท่านแม่ พี่สาว และพี่ชายต่างก็มีโทสะเช่นนี้
แทบจะเป็นสัญชาตญาณ ลั่วฉือยกมือขึ้นจับข้อมือของเยี่ยนเวินไว้ นางไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เพียงแค่อยากจะรั้งตัวเขาไว้เท่านั้น