กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 32 ข้าเคยให้โอกาสเจ้าแล้ว
ทว่าแล้วอย่างไรเล่า สิ่งเหล่านี้เขาล้วนไม่ใส่ใจ ให้มาเขาก็รับไว้ ทั้งยังทำได้ดียิ่ง เป็นที่เคารพเลื่อมใสของคนในใต้หล้า ได้รับคำแซ่ซ้องสรรเสริญจากราษฎร หากวันใดเสด็จพ่อคิดจะเรียกคืนกลับไป ตนเองก็สามารถปล่อยมือได้อย่างเปิดเผยสง่างาม
มีเพียงลั่วฉือเท่านั้นที่ไม่ได้ สำหรับเขาแล้วนางคือการไถ่บาปและยังเป็นความยึดติด เขาวางไม่ลง และไม่อยากปล่อยไปด้วย!
เมื่อเห็นเขาตอบตกลง ลั่วฉือจึงหันกลับมากล่าวขอบคุณ พลางโกหกว่า “ข้าสู้เสด็จพ่อของเจ้าไม่ได้ ทั้งไม่อยากจะสู้กับพระองค์ด้วย ข้าเหลือเพียงซ่งเอินแล้ว ข้าแค่อยากอยู่เป็นเพื่อนดูแลเขาให้เติบใหญ่เท่านั้น”
ลั่วฉือมิได้เชื่อใจเขาเต็มเปี่ยม คนที่ทอดทิ้งเจ้าได้เป็นครั้งแรก เจ้าจะกล้าเชื่อได้อย่างไรว่าเขาจะไม่ทอดทิ้งเจ้าเป็นครั้งที่สอง