กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 29 บังอาจ!
ลั่วฉือหลับดวงตารูปเมล็ดซิ่งลงแน่น สะกดกลั้นความเจ็บปวดลึกสุดก้นบึ้งไว้ ยามลืมตาขึ้นอีกคราจึงเหลือเพียงความหม่นมืด นางโน้มกายลงอุ้มซ่งเอินน้อยที่สะอึกสะอื้นจนแทบขาดใจขึ้นมา ให้เขาซบอยู่แนบอกตน
กระซิบข้างหูเขาแผ่วเบา “น้าหญิงจะพาเจ้ากลับ”
ชั่วอึดใจถัดมาก็ไม่นำพาต่อผู้ใดอีก ก้าวยาว ๆ ออกไปนอกลาน พลิกกายขึ้นหลังม้าอย่างคล่องแคล่ว สองขาหนีบสีข้างม้าแน่น ควบทะยานมุ่งหน้ากลับเมืองหลวงด้วยความเร็วประดุจบิน
อาชาควบทะยานท่ามกลางขุนเขา ลมสารทอันเหน็บหนาวประดุจคมมีดกรีดผ่านหลังมือและดวงหน้าของลั่วฉือ ทว่านางกลับมิได้รับรู้แม้แต่น้อย มีเพียงมือข้างที่ประคองแผ่นหลังของซ่งเอินซึ่งกระชับแน่นเข้าโดยไม่รู้ตัว