กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 36 ปรากฏว่าเป็นตาแก่นี่เอง!
“เจ้าเด็กเหลือขอ! ออกไปตั้งสองเดือน! เจ้าไม่รู้หรือว่าข้ากับพี่ชายเจ้าเป็นห่วงเจ้ามากเพียงใด?”
“อืม อืม อืม”
ปั้งกู่ในเวลานี้กลับไม่สนใจจะตอบ มือคว้าขาหมูชิ้นโตมากัดกินอย่างเพลิดเพลินใจ
แววตาของเฮ่อเจี้ยนกั๋วฉายความเอ็นดู ไม่ว่าอย่างไรเฮ่ออันและปั้งกู่ต่างก็เป็นคนที่เขาดูแลมาตั้งแต่เล็ก
ออกไปสองเดือนไม่เห็นแม้แต่เงา เขาจะอดเป็นห่วงได้อย่างไรกัน?
“ค่อย ๆ กิน ในหม้อยังมีอีกสองชิ้น ทั้งหมดเป็นของเจ้า”
“อืม อืม อืม”
ปั้งกู่ไม่มีท่าทีสำรวมในการกินเลยแม้แต่น้อย ได้แต่พยักหน้าหงึกหงัก
เฮ่ออันยืนมองเขาเคี้ยวตุ้ย ๆ อยู่ข้าง ๆ พลางคิดในใจว่าต่อให้ปั้งกู่ไม่ทำอาชีพนี้ ออกไปเป็นนักกินโชว์ก็คงมีกินมีใช้ไม่ขาดมือ