กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 234 ห่วงใยกันและกัน
อันเสี่ยวหรานไม่พูดอะไรอีก ทุกอย่างเป็นเพียงการคาดเดา เธอพูดมากไม่ได้ ทำได้เพียงรอดูการเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์อยู่เฉย ๆ เธอยื่นมือไปปิดไฟ แล้วพูดเบา ๆ ว่า "นอนเถอะ พรุ่งนี้ยังต้องเดินทางอีกไกล"
หลิวชิงเหยียนร้องว่า "เฮ้ ฉันเพิ่งตอบคำถามเธอไป แต่เธอยังไม่ได้ตอบฉันสักข้อเลยนะ กุหลาบพิษ!"
อันเสี่ยวหรานหลับตาลง ไม่ปริปากสักคำ หลิวชิงเหยียนเรียกอยู่พักหนึ่ง เห็นว่าเธอไม่ตอบสนอง ก็ได้แต่หุบปากนอน
ทว่าอันเสี่ยวหรานกลับลืมตาขึ้นอีกครั้งในความมืด หลายวันผ่านไปแล้ว ไม่รู้ว่าลู่เฉินโจวเป็นอย่างไรบ้าง เขาสบายดีไหม? แผลหายหรือยัง? มีคนดูแลเขาหรือเปล่า?
*