กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 161 ไร้ร่องรอยวสันต์
ใบหน้าในความฝันผลัดเปลี่ยนไปมา เสียงทั้งหลายพรั่งพรูเข้ามาไม่ขาดสาย บางคราเป็นบิดา เขากล่าวว่า "เสี่ยวหร่าน อย่าทำอะไรบุ่มบ่าม ต้องมีชีวิตอยู่...มีชีวิตอยู่ถึงจะมีความหวัง..."
ทันใดนั้นก็กลายเป็นใบหน้าของมารดา นางร่ำไห้ตะโกนว่า "เสี่ยวหร่าน เสี่ยวหร่านของแม่ ทำไมลูกยังไม่กลับมา..."
จากนั้นก็เป็นผู้อำนวยการพัน เขาสีหน้าหม่นเย็น เปี่ยมด้วยความเที่ยงธรรม กล่าวว่า "มีชีวิต ถึงจะมีอนาคต..."
สุดท้ายคือลู่เฉินโจว แววตาเขาเปี่ยมด้วยความลึกซึ้ง ยื่นมือออกมาหมายจะสัมผัสใบหน้าของนาง "เสี่ยวหร่าน ผมรอคุณมาตลอด..."