กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 156 การแสดงช่างแสนเหนื่อยจริง ๆ
อันเสี่ยวหรานยิ้มเยาะ พลางหันหลังเดินไปทางห้องของตัวเอง พร้อมพูดว่า “คำพูดใหญ่โตใครก็พูดได้ แต่คนอย่างฉันน่ะ ชอบดูผลลัพธ์มากกว่า”
อินทรีเฒ่าพูดขึ้นอย่างดุดันอยู่ข้างหลังเธอ “ได้เลย อีกไม่นานเธอจะได้เห็นผลลัพธ์เอง”
อันเสี่ยวหรานไม่ใส่ใจเขา ปิดประตูห้อง เสียงมือถือดังขึ้นหนึ่งครั้ง เธอหยิบออกมาดูแล้วเห็นว่า แววตาหดลงอย่างรุนแรง แร้งส่งรูปภาพมาให้รูปหนึ่ง ในภาพเป็นแขนที่ถูกแทงจนเลือดโชก
จากนั้นเขาก็ส่งข้อความมาอีกประโยคหนึ่ง: กุหลาบพิษ มีโจวลู่แล้ว ชีวิตอาซวี่ไม่สำคัญอีกต่อไปใช่ไหม?