กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 152 วางกับดัก
กลับมาที่ตึกหลังเล็ก พอเข้ามาในห้องนั่งเล่น อันเสี่ยวหรานก็เห็นแร้งนั่งอยู่บนโซฟา ทั้งตัวแผ่กลิ่นกดดันจนคนไม่กล้าเข้าใกล้ สีหน้าหม่นๆ บรรดาลูกสมุนคนอื่นไม่มีใครกล้าอยู่ตรงนั้นด้วย
อันเสี่ยวหรานทำเป็นไม่สนใจเขา เดินตรงไปยังห้องของตัวเอง
“ทำไม? เมื่อวานยังไม่คบกับเขาเลย วันนี้มาสนิทกันขนาดนี้ได้ยังไง?” เสียงของแร้งราวกับจุ่มน้ำแข็ง แต่ก็ดูเหมือนมีความคาดหวังนิดๆ แฝงอยู่
เพียงแต่อันเสี่ยวหรานเป็นไปไม่ได้ที่จะให้ความหวังใดๆ แก่เขา เธอไม่แม้แต่จะมองไปทางเขา แค่ชะงักฝีเท้าแล้วพูดว่า “เรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกับคุณ”
พูดจบ เธอก็เตรียมจะกลับห้อง