กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 110 ความทรงจำที่เจ็บปวดที่สุด
พอเฉินเหม่ยเหยาได้ยินถึงตรงนี้ น้ำตาก็ไหลอาบหน้าตั้งนานแล้ว หลินจื่อหว่านเองก็ไม่รู้ตัวว่าน้ำตาไหลเต็มหน้า ส่วนอันเสี่ยวหรานยังสงบอยู่บ้าง ความทรงจำเหล่านี้ถึงเธอจะนึกถึงบ่อยครั้ง แต่มันเป็นความทรงจำที่อบอุ่น เมื่อเทียบกับความเจ็บปวดที่ตามมา การนึกถึงสิ่งเหล่านี้กลับทำให้เธอมีความสุข
ตอนนั้นลู่เฉินโจวถืออาหารที่ทำเสร็จเข้ามา เห็นอันเสี่ยวหรานลงจากเตียงแล้ว กำลังคุยกับเฉินเหม่ยเหยาและหลินจื่อหว่าน เขาประหลาดใจดีใจอยู่บ้าง แต่พอเดินเข้าไปใกล้ เห็นทั้งสองคนน้ำตาเต็มหน้า ก็ตกใจจนต้องถามว่า “เป็นอะไรกัน เกิดอะไรขึ้น”