ตอนที่ 202 อุตส่าห์แบกเนื้อมาตั้งไกล

ซ่งจิ่งอวี้ก้มตัวลงอย่างอ่อนโยน ยื่นแขนออกไปแล้วเอ่ยเบา ๆ “มา น้าชายเล็กอุ้มหนู ให้แม่ของหนูได้พักผ่อนสักครู่”

โหมวโหมวพยักหน้าอย่างว่าง่าย แม้เขาจะอายุน้อย แต่พอได้ยินคำว่า “แม่” กับ “พักผ่อน” เขาก็เข้าใจ “น้าชายเล็ก อุ้ม แม่เหนื่อย”

เหลียวจวินก็รับโร่วโร่วจากมือของสวีหนิงเสวี่ยมาได้อย่างเหมาะเจาะพอดี

โร่วโร่วเงยหน้าขึ้น ใช้ดวงตากลมโตเป็นประกายคู่นั้นมองเหลียวจวินด้วยความอยากรู้อยากเห็น “คุณปู่อารอง คิดถึงไหม”

โร่วโร่วถามเหลียวจวินว่าคิดถึงเขาไหม ในน้ำเสียงยังแฝงความคาดหวังไว้จาง ๆ ราวกับกำลังรอคอยคำยืนยัน

พอเหลียวจวินได้ยินคำถามของเขา ใบหน้าก็ผลิรอยยิ้มสดใสออกมาทันที “คิดถึงสิ คิดถึงแน่นอน คุณปู่อารองคิดถึงโร่วโร่วกับโหมวโหมวของเราทุกวัน แน่นอนว่าต้องมีเถียนเถียนกับต้าเป่าด้วย”