กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลังจากโร่วโร่วพูดจบ เขาก็มุดหัวลงบนตักของซ่งชูเฉิง ไม่มองน้าชายใหญ่ของเขาอีก แล้วส่งเสียงหัวเราะร่า “คิกคิก” ออกมา
ตลอดทางมีต้าเป่ากับเถียนเถียนอยู่ด้วย สองพี่น้องโร่วโร่วจึงไม่ได้นอน เอาแต่จ้อเจื้อยแจ้วคุยเรื่องโน้นเรื่องนี้ไม่หยุด
สวีหนิงเสวี่ยและซ่งชูเฉิงต่างคอยสังเกตสีหน้าของเถียนเถียนอยู่ตลอด พอเห็นว่าเธอไม่ได้มีความผิดปกติอะไร ทั้งคู่ถึงได้ถอนหายใจโล่งอก
ไม่เมาเรือก็ดีแล้ว ไม่อย่างนั้นยังต้องนั่งอีกตั้ง 3 ชั่วโมง หากเมาเรือไปตลอดทางจริง ๆ แถมยังต้องนั่งรถต่อไปสถานีรถไฟอีก แค่คิดพวกเธอก็ปวดหัวแล้ว
เมื่อมาถึงท่าเรือ ซ่งชูเฉิงก็มองเห็นหวงเจี้ยนซิง
“พี่สะใภ้ จิ่งเฉิง ผมไปส่งพวกคุณที่สถานีรถไฟเอง”