กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เธอ…เธอ…รู้ได้ยังไง” แม่ของต้าหวาเอ่ยถามอย่างไม่ค่อยมั่นใจและประหม่าเล็กน้อย
“ทุกคนก็รู้กันหมดนั่นแหละ! เจ้าหลิ่วบ้านเธอเป็นคนพูดเอง” หวังลู่ลู่พูดอย่างยิ้มแย้ม
พอเธอช้อนตาขึ้นมองก็เหลือบไปเห็นสีหน้าของแม่ของต้าหวาที่ราวกับถูกบีบคอเข้าพอดี!
ในห้วงความคิดผุดภาพเหตุการณ์ตั้งแต่เพิ่งเดินเข้ามาจนถึงตอนนี้ หัวใจกระตุกวูบเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยถามตะกุกตะกักว่า “เธอ……คงไม่ใช่ว่า……ไม่ใช่ว่า……ไม่รู้เรื่องนี้หรอกนะ??”
“ฉันควรรู้อะไรกันล่ะ??”
แม่ของต้าหวากับหวังลู่ลู่สบตากันเลิกลั่ก!
หวังลู่ลู่ “………”
เธอก็ว่าอยู่! เมื่อคืนเธอยังนึกสงสัยอยู่เลยว่าทำไมถึงไม่ได้ยินเสียงแม่ของต้าหวาด่าหลิ่วจื้อกั๋ว ที่แท้……ที่แท้……ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง………