ตอนที่ 173 ปู่ย่า

พอได้ยินเสียงแม่ โร่วโร่วก็เอี้ยวตัวมองย่าทวดที่กอดเขาร้องไห้ แล้วหันไปมองแม่ ก่อนจะดึงผ้ากันน้ำลายออกจากกระเป๋าเสื้อตัวเล็กของตัวเอง “ย่าทวด ไม่ร้องน้า ฮิ ๆ”

โหมวโหมวที่ยืนอยู่บนพื้นพูดเสริมขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า “อายเขา” โร่วโร่วพลอยเช็ดไปพลางหัวเราะ “ฮ่า ๆ” เสียงดังขึ้นกว่าเดิม

“พวกเราเข้าไปคุยกันในห้องเถอะ” ลุงใหญ่ซูก้มตัวลงอุ้มโหมวโหมวขึ้นมาแล้วพูด

ซ่งชูเฉิงยกมุมปากยิ้มพลางพูดว่า “ใช่ค่ะ คุณปู่ คุณย่า เข้าไปคุยข้างในห้องเถอะ”

“ดี! ดี! ดี! ปู่ฟังเจ้า” สีหน้าของคุณปู่ซ่งเปล่งประกาย แววตาเป็นประกายคมกล้าสะกดความตื่นเต้นลึก ๆ ในแววตาเอาไว้

คนตระกูลอวี๋ทั้งสามคนที่ทำหน้าที่เป็นฉากหลัง “………”