กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา “ว้า ที่แท้ก็โหมวโหมวของเรานี่เอง แม่ดันจำผิดไปได้”
“ฮิ ๆ แม่ โหมวโหมว แม่” เมื่อได้ยินว่าแม่จำเขาได้แล้ว โหมวโหมวก็ดีใจเช่นกัน
ซ่งชูเฉิงหอมแก้มเขาฟอดหนึ่ง หางตาเหลือบไปเห็นลูกชายคนโตสุดทึ่มที่กำลังโก่งก้นหัวเราะคิกคักอยู่ข้าง ๆ “แม่หาโหมวโหมวเจอแล้ว แล้วพี่ชายล่ะ โหมวโหมวรู้ไหมว่าพี่ชายไปไหน ทำไมแม่ถึงหาไม่เจอนะ”
โหมวโหมวคลานข้ามตัวเธอไปแล้วชี้นิ้วไปที่ก้นของโร่วโร่วพลางตะโกนหัวเราะร่า “แม่ พี่ชาย แม่”
ซ่งชูเฉิงอุ้มโร่วโร่วขึ้นมาพลางยิ้ม “โอ๊ะ โร่วโร่วของเราอยู่นี่เอง แม่นึกว่าโร่วโร่วไปไหนซะแล้ว”
“ฮ่า ๆ แม่ แม่” โร่วโร่วหัวเราะร่าเสียงดัง