ตอนที่ 168 นั่งรถสามล้อถีบ

ซ่งชูเฉิงไม่ได้ปิดบังอีกต่อไป เธอยิ้มบาง ๆ พลางเอ่ย “ใช่แล้วค่ะ! พวกเราพักอยู่ที่นี่” หากเธอไม่รู้เรื่องภูมิหลังของพ่อเธอแล้วละก็ ต่อให้พูดอะไรกันเธอก็คงไม่ตอบคำถามนี้เป็นแน่

หญิงชราถอนหายใจด้วยความโล่งอก พลันรู้สึกดีใจขึ้นมาทันที “เช่นนั้นก็ดีแล้ว เช่นนั้นก็ดีแล้ว พรุ่งนี้ พรุ่งนี้ฉันจะพาพี่สาวของฉันมา พวกเขามาถึงที่นี่ตั้งแต่ก่อนปีใหม่ อีกสองวันก็จะต้องกลับเมืองหลวงแล้ว สหายตัวน้อย พวกเรานัดเจอกันที่นี่ในเวลานี้ของวันพรุ่งนี้ได้ไหม คิดเสียว่าพวกเรามีวาสนาต่อกัน เธอหน้าตาเหมือนพี่สาวของฉันมากจริง ๆ พวกเรามาพบหน้ากันหน่อยได้ไหม”

ซ่งชูเฉิงยิ้มพลางนัดแนะกับพวกเขาเสร็จสรรพ จากนั้นก็ร้องเรียกพี่น้องโร่วโร่ว จูงมือเด็กทั้งสองไว้คนละข้าง เอ่ยคำอำลาแล้วเดินมุ่งหน้าออกไป