เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 69 ความโลภ เจินจู เจ้าต้องโลภ
เมื่อหนิงอวี่ลืมตาตื่นขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองกำลังนอนขดอยู่ในพื้นที่แคบๆ อันมืดมิด
รอบด้านมืดสนิทจนมองไม่เห็นอะไรเลย สิ่งแรกที่นางคิดคือตัวเองถูกเสวียนหมิงลักพาตัวมาขังไว้ ทว่าเบาะรองนอนหนานุ่มใต้ร่างกลับขัดแย้งกับข้อสันนิษฐานนั้นอย่างสิ้นเชิง
นางนอนนิ่งรออยู่ครู่หนึ่ง อาศัยแสงสลัวที่ลอดผ่านรอยแยกเข้ามาสังเกตพื้นที่สี่เหลี่ยมแห่งนี้ พร้อมกับประเมินสถานการณ์ของตัวเองอย่างรวดเร็ว
เสวียนหมิงไม่น่าจะอยู่แถวนี้
นางสามารถสัมผัสได้ถึงสภาพแวดล้อมโดยรอบ ดูเหมือนจะไม่มีผู้มีพลังฝีมือสูงส่งคอยเฝ้าอยู่ใกล้ๆ เลย
เมื่อตั้งสติได้แล้ว นางก็ยื่นมือขึ้นไปดันแผ่นไม้เหนือศีรษะ ออกแรงเพียงเล็กน้อยก็ผลักเปิดออกเป็นช่องแคบๆ แสงสว่างจากภายนอกสาดส่องเข้ามา
หนิงอวี่ยังไม่รีบร้อนออกไป นางเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวด้านนอกอย่างระมัดระวัง
ไม่มีเสียงฝีเท้า ไม่มีเสียงลมหายใจ แม้แต่เสียงลมก็ยังไม่มี ความเงียบสงัดปกคลุมไปทั่วทั้งตำหนักอย่างแน่นหนา
เมื่อไม่ได้ยินเสียงผิดปกติใดๆ นางจึงตัดสินใจออกแรงผลักฝาไม้เปิดออกจนสุด แล้วปีนลุกขึ้นนั่ง